Povod za tribinu bila je 60. godišnjica dodeljivanja Nobelove nagrade Ivi Andriću.

Pre početka razgovora posetioci su imali prilike da pogledaju 20-minutni film o Ivi Andriću u produkciji Sekretarijata za kulturu Grada Beograda.

Angelina Banković, kustoskinja Muzeja grada Beograda upoznala je publiku sa novom stalnom muzejskom postavkom Muzeja Ive Andrića u Beogradu koja je realizovana uz pomoć Ministarstva kulture i informisanja Republike Srbije.

Učesnici u razgovoru osvrnuli su se na bogato delo i impresivnu biografiju Ive Andrića, na njegovu diplomatsku karijeru, različita „čitanja“ dela slavnog nobelovca u nezavisnim državama nastalim raspadom Jugoslavije, važnosti Andrićevog dela za današnju Francusku i Evropu i brojnim drugim temama.

Nakon tribine, posetioci su imali prilike da uz pomoć VR-tehonologije pogledaju virtuelnu turu kroz novu postavku Muzeja Ive Andrića u Beogradu.

Foto: Muzej grada Beograda

The post Razgovor o Andriću u Kulturnom centru Srbije u Parizu appeared first on Kulturni kišobran.

„Beskonačni čvor je postavka fotografija u kombinaciji sa svetlom, koja će nas podsetiti na čvorove koje svi imamo oko srca. Iako takvi čvorovi mogu da deluju i kao zagrljaj i kao stega, ono što nas budizam uči je da beskonačni čvorovi simbolizuju put ka empatiji i mudrosti, odnosno lepoti. Neke će ovi radovi asocirati na prirodu, neke na ljubav, ali verujem da će svako u njima naći nešto što za njega predstavlja neraskidivu vezu emocija, privrženosti, zamršenih osećanja koja čine da se osećamo živima. Energija koju sam osetila kada sam prvi put izlagala navela me je da se ponovo, na nov način, obratim posetiocima i podelim sa njima svoj beskonačni čvor„, izjavila je Vera Vuksanović.

Svaki od kadrova koji je zabeležen priča jedinstvenu priču, ali ono što je posebno jeste da je tokom fotografisanja aparat upao u more, te je bez daljih namernih izmena napravio foto-manipulaciju koja nam daje apstraktne prizore, čiste trenutke bez jasnog vizuelnog sadržaja, ali s punim čulnim doživljajem.

O umetnici:

Kroz ličan i interaktivan rad, Vera Vuksanović se bavi estetikom i emocijama, praveći artefakte koji nam prezentuju reči i simbole kroz savremene medije. Ti mediji su neonski ispisi, kućni dekorativni predmeti, fotografije, foto-manipulacije i, Beograđanima već dugo prepoznatljive LJUBAV lampe koje su deo Verinog projekta Light my box (od 2015) kao i tanjiri Light my plate, proistekli kao deo istog projekta. Prvi put je samostalno prikazivala svoje radove u galeriji Štab 2016. godine, sa neonima i serijom fotografija i naslova koji imitiraju scene iz filmova, aludirajući na život koji se nekada i sam čini više fantastičnim od fikcije. Izložbom „Beskonačni čvor“ drugi put se samostalno predstavljanja beogradskoj publici.

Foto: Boogie

The post Izložba „Beskonačni čvor“ Vere Vuksanović u Muzeju grada Beograda appeared first on Kulturni kišobran.

Impresivne instalacije, skulpture i radovi umetnika iz celog sveta svakodnevno privlače brojnu publiku. Predstavljamo vam deo umetnika, čiji radovi su izloženi u prizemlju Muzeja grada Beograda, koji u svojoj umetnosti koriste širok spektar medija a svojim radovim su uspeli da transformišu dimenzije prostora i uvuku  posetioce u univerzum koji je istovremeno i stran i poznat.

Vong Ping

Vong Ping [Wong Ping] je umetnik iz Hong Konga, čija se instalacija, koja broji preko 900 plastičnih proteza, nalazi se na samom ulazu u izložbeni prostor Muzeja grada Beograda. U svojoj umetničkoj produkciji Vong Ping je krenuo nekonvencionalnim putem – multimedijalni dizajn, TV postprodukcija, blogovi, internet video-platforme i andergraund muzička scena – i pronašao svoje polje interesovanja u raznovrsnim medijima, uključujući video-animaciju, instalaciju i ambijent.

Takav je i rad na 58.Oktobarskom salonu – Onlajn groblje Ha ha ha d.o.o. (2019–2020), koji predstavlja uredni niz igračaka-proteza koje, poput samog naslova, istovremeno podsećaju na kolektivni drzak smeh i ideju zajedničke grobnice. I u ovom slučaju, razigrani i ironični aspekt rada kombinuje se sa širim razmišljanjem o sudbini čovečanstva u današnjem globalizovanom i hiperpovezanom svetu.

Cao Fej

Cao Fej [Cao Fei] je kineska multimedijalna umetnica koja u svom radu koristi koristi različite medije: fotografiju, video, performans, instalaciju i digitalne medije kako bi prikazala duboke promene u savremenom društvu koje su se dogodile u njenoj zemlji posle Kulturne revolucije, usredsređujući se posebno na očekivanja, frustracije, snove i maštanja mlađih generacija. Polazeći od imaginacije pop kulture i supkultura mladih, Fej razmišlja o fenomenima otuđenosti i bekstva od stvarnosti, time je tesno povezujući sa sferom virtuelnog. U skladu s tim interesovanjima, telo i tehnologija, svet snova i materijalni svet, lična i kolektivna dinamika predstavljaju tkivo njenog temeljnog istraživanja sadašnjosti.

Čija utopija? je serija video-radova koje je umetnica napravila između 2005. i 2006. godine, koja se sastoji od tri odvojena poglavlja: Imaginacija proizvoda, Fabrička bajka i Moja budućnost nije san. Polazeći od teških uslova rada u fabrikama, Cao Fej istražuje dva glavna elementa ovog specifičnog otuđenog okruženja: mašine i čovekovo prisustvo. Pravljenje proizvoda na kojima počiva globalni kapitalistički sistem tako se kreće od fascinacije u prvom videu, do otuđenog ambijenta u drugom, koji je okvir i pozadina za niz akcija i plesnih koraka koje izvode performeri-radnici.

Elejn Kameron-Vir

Elejn Kameron-Vir [Elaine Cameron-Weir] u svojim skulpturama i instalacijama kombinuje upotrebu prirodnih i veštačkih elemenata, stvara dinamiku suprotnosti i podudaranja između taktilnog, čulnog, metaforičnog i funkcionalnog.

Dok je cilj nove upotrebe nađenih predmeta, uzetih iz naučne ili vojne sfere, stvaranje eksperimentalne dimenzije prepune referenci na naučnu fantastiku, prisustvo prirodnih materijala i entiteta (uključujući izvore toplote, kožu, biljke, pesak, školjke) aludira na alhemijske procese mutacije i regeneracije, ali i na prelaz između dimenzije sirovog materijala i mehaničke dimenzije, sastavnog dela i sistema. Drevno i savremeno, antika i budućnost, ritualnost i mehanicizam se sudaraju, stvarajući dosad neviđene reakcije. U preplitanju tih polariteta, radovi ove umetnice dobijaju jednu uznemirujuću i vanzemaljsku dimenziju, u nesigurnoj ravnoteži između različitih pogona.

Uz pomoć dugačkih naslova – aluzija na još nedefinisani narativ – dva rada izložena u Beogradu generišu složene vizuelne podražaje koji se preklapaju sa višestrukim identitetom materijala.

Bojan Šarčević

Bojan Šarčević predstavlja se na 58. Oktobarskom salonu instalacijom Retribucija (2021), koja se sastoji se iz niza komercijalnih zamrzivača, ispunjenih debelim slojevima inja, koji emituju isprekidani zvuk.

Ova trijada industrijski proizvedenih monolita asocira i na estetske kodove minimalizma i na odbačena spremišta za hranu. Zujanje uređaja dopunjavaju fragmenti melodije romske/srpske folk pesme iz osamdesetih godina prošlog veka, Livadama, Dolinama Vide Pavlović, koja govori o lokalnom etosu, nevinosti, emancipaciji i zabranjenoj ljubavi. Sentimentalna folk balada prošarana je fragmentima jedne novije pesme švedske metal grupe Mešuga [Meshuggah], Demijurg, koju karakteriše pulsirajuća partitura, protkana apstraktnim referencama na oružane sukobe i humanitarne krize. Transdukcioni zvučnici instalirani u zamrzivačima emituju vibracije koje pomoću čvrstih materija proizvode zvuk.

Dakle, debeli sloj smrznute kondenzacije koji se stvorio od vlage u vazduhu izložbenog prostora postaje fizički nosač za prenos zvučnih talasa, proizvodeći zvukove koji se bukvalno rađaju iz neposrednog konteksta rada samog vazduha oko njega. To ima efekat nostalgije i optužbe: teskoba i istorija pomešani su sa referencama na kulturu konzumerizma, gotovih proizvoda i prošlosti koja je zamrznuta ali i dalje, i danas, neprestano slaže naslage novog inja.

Sesilija Bengolea

Sesilija Bengolea [Cecilia Bengolea] koristi ples kao alat i sredstvo za svoja istraživanja u vidu performansa, a stalni izazov su joj dimenzije i kodovi videa, skulpture i instalacije. Umetnica svoju koreografsku produkciju zamišlja kao neki oblik „animirane skulpture“, koja joj omogućava da postane i subjekt i objekt rada.

Video-rad Bestijarijum (2019) Sesilije Bengolee na 58. Oktobarskom salonu jeste 3D animacija koja se prikazuje u tri različite sekvence, gde telo umetnice, zarobljeno u nekoliko plesnih položaja, izobličenja, prolazi kroz neprekidnu transformaciju i na kraju formira katalog zamišljenih bića. Rad je inspirisan istraživanjima fantastične zoologije Horhea Luisa Borhesa, kao i principima Baruha Spinoze o otkrivanju sebe kroz drugog. Od jedinstvenog i pojedinačnog, telo postaje pluralni entitet čije se granice mogu proširiti na područje mašte i utopije, uključujući oblike koji prevazilaze uobičajenu percepciju jednog, definisanog, različitog ja.

Kamij Enro

Kamij Enro [Camille Hernot] se u svojim radovima bavi promenljivim načinima distribucije informacija i međuljudskim vezama, odnosima između pojedinačnih iskustava i makroskopske dinamike, kao i između slika i jezika.

Film Kamij Enro, Subota (2017), istražuje ono što je filozof Ernst Bloh nazvao „principom nade“, koji strukturira naše težnje za trenutnim, privatnim utopijama, ali i radikalnim promenama. Film prikazuje Crkvu adventista sedmog dana (ASD), evangelističku milenarističku hrišćansku denominaciju koja svetkuje Šabat i subotom vrši obrede krštenja. Film je uglavnom snimljen u 3D tehnici i kombinuje slike građanskih protesta, neurološkog testiranja, kozmetičke hirurgije, endoskopskih pregleda i insceniranih televizijskih reklama za hranu, sa scenama snimljenim na lokacijama Crkve ASD u SAD i Polineziji. Istovremeno, u dnu ekrana ide tekst sa naslovima odabranih vesti koje su se pojavljivale subotom tokom cele godine i prepliću se ispred i iza subjekta u kadru. Posmatranjem ASD kroz objektiv digitalnih medijskih operacija, Subota pokazuje kako crkva odražava preokupacije na društvenim medijima, kao što su fitnes, optimizam i transparentnost. Ove opsesije deluju kao ogledalo težnje modernog kapitalističkog društva za boljim životom, i istovremeno su odjek ideje Džemsa Džojsa o „probavnoj vrednosti religije“.

Klaudija Kont

Klaudija Kont [Claudia Comte] je najpoznatija po velikim ambijentalnim instalacijama koje aludiraju na prirodu i njene obrasce koji se stalno menjaju. Referišući na pamćenje materijala, ona ukršta drevne načine rada sa onima koji se neguju u digitalnoj eri. Njen osobeni vizuelni jezik i poštovanje zanata delimično ocrtavaju stroge geometrije modernističke tradicije. Ali Klaudija Kont menja taj obrazac svojim razigranim, digitalno posredovanim, pristupom stvaranju umetnosti, kojim istražuje aktuelna pitanja poput klimatskih promena, globalnog zagađenja i zaštite ugroženih vrsta. Iako instalacije čine glavninu umetničke prakse Klaudije Kont, ona takođe obuhvata skulpture, slike, video-radove, performanse i zidne slike.

Za Beogradski bijenale je napravila novu zidnu sliku na kojoj se apstraktne biljne forme stapaju s dinamičnim geometrijskim šarama. Slika obmotava čitavu zatvorenu sobu u kojoj je postavljen niz velikih biomorfnih skulptura. Drvene skulpture izgledaju kao da su zamrznute u progresivnoj fazi atrofije, kao da se tope u viskoznu tečnost. Najviša skulptura je u visini njene majke, čime je ova umetnica u forme unela osećaj intimnosti.

58. Oktobarski salon prati bogat program – javna vođenja, tematska vođenja, radionice za decu i mlade, razgovori sa umetnicima, a za ljubitelje aktivnosti na otvorenom i predstojećeg vikenda nas očekuje Urban Hajk i Art Branč u parku  ispred Muzeja Jugoslavije.

Napomena: zbog najavljenih vrućina u periodu d 27. do 30. jula radno vreme Muzeja grada Beograda je od 17.00 do 21.00, dok će vikendom radno vreme biti nepromenjeno (od 13.00 do 21.00)

Foto: Nemanja Knežević

The post Predstavljamo sedam umetnika na Oktobarcu čiji su radovi izloženi u Muzeju grada Beograda appeared first on Kulturni kišobran.

Kustosi, Ilarija Marota i Andrea Baćin, okupili su 64 međunarodne umetnice i umetnika, iz svih delova sveta, a većina njih nikada ranije nije izlagala u Beogradu ili na Balkanu.

Ovo je prilika da beogradska publika vidi neka aktuelna ostvarenja i nove produkcije umetnika iz celoga sveta, a pojedini radovi predstavljaju i nove produkcije koje su rađene upravo za ovu izložbu odnosno koncept „Sanjara“. 

Predstavljamo vam četiri domaća umetnika, čije impresivne radove i instalacije možete pogledati u Muzeju grada Beograda.

Sanja Ćopić

Sanja Ćopić bavi se svojim ličnim iskustvom – osećanjima, komunikacijom, telom, očekivanjima, mogućnostima, željama i frustracijama. Njena dela, u formi video-zapisa, instalacija, crteža i performansa, mogu se čitati kao putovanje različitim teritorijama njene duše i njenog identiteta kao ličnosti i kao umetnice.

Prisustvo Sanje Ćopić tako postaje efemerno i proređeno, simbol svakodnevnih želja i dugoročnih težnji, snova i projekata koji tek treba da se realizuju. Sanja se svojim radove, koji se najčešće oslanjaju na tekst/izvođenje teksta, gotovo uvek obraća direktno posmatraču, a neki njeni radovi zahtevaju učestvovanje publike.

Nadežda Kirćanski

Nadežda Kirćanski se izražava uglavnom crtežom i instalacijom i istražuje kontrast između različitih sociopolitičkih stvarnosti i društvenog, emocionalnog, intelektualnog i materijalnog života mlađe generacije u Srbiji. Istraživanje prostora, bilo javnog ili privatnog, omogućava joj da osvetli kontradikcije, kratke spojeve, sisteme kondicioniranja ili ugnjetavanja, koji se na prvi pogled ne mogu prepoznati. Njen pristup pokreće intenzivnu priču, ličnu i kolektivnu, fokusiranu na stvarnost u kojoj živi.

Igor Simić

Umetnička praksa Igora Simića, u početku fokusirana samo na video, s vremenom je obuhvatila širok spektar medija; upustio se u eksperimentisanje s fotografijom, 3D štampanim skulpturama, muzikom, piše eseje i članke, slika i kreira video-igre, u sklopu aktivnosti svoje transmedijske kompanije Demagog studio.

Umetnikova glavna linija istraživanja u oblasti pokretnih slika povezana je s njegovim interesovanjem za savremenu kulturu i politiku u širokom smislu reči i pažnju koju poklanja društvenoj dinamici distopijske tehnološke ere, koja uključuje nadzorne sisteme i postapokaliptične vizije.

Nenad Gajić

Polazeći od grafičkog dizajna, ilustracije, animacije i posebno od specijalnih efekata za film i televiziju, Nenad Gajić je razvio lični i prepoznatljiv umetnički jezik, baziran na produkciji hiperrealističkih i pokretnih skulptura koje prikazuju ljudska i životinjska tela. Upotrebom silikona i organskih materijala, kao što su kosa i perje, umetnik vrlo detaljno definiše figure, a pažljivim osmišljavanjem njihovih pokreta pomoću motora postiže da radovi neposredno prenesu doživljaj života i istine. Gajić koristi tehnologiju da animira figure, da ih napaja energijom i kod posmatrača aktivira mehanizam identifikacije.

Foto: Nadežda Kirćanski

The post Predstavljamo četiri domaća umetnika na Oktobarcu: Sanja Ćopić, Nadežda Kirćanski, Igor Simić, Nenad Gajić appeared first on Kulturni kišobran.

U subotu, 8. maja, Fondacija Mira Brtka organizuje poslednja dva stručna vođenja. „Modna (r)evolucija Mire Brtke”  je posebno stručno vođenje, koje će biti u subotu, 8. maja u 13 časova. Kroz izložbu „Refleksije” vodi nas istoričar mode, Stefan Žarić s posebnim osvrtom na Brtkin modni dizajn. 

Istog dana u 17h je stručno vođenje „Umetnost Mire Brtke”. Kroz izložbu vodi slikarka, Tijana Gogić, jedna od važnih saradnica u organizaciji ove izložbe  vrsni poznavalac rada Mire Brtke.

Foto: Promo

The post Poslednja prilika da pogledate izložbu radova Mire Brtke appeared first on Kulturni kišobran.

Sveobuhvatni, multimedijalni opus Mire Brtke, za srpku savremenu umetnost, izuzetno važne umetničke figure, prikazan je hronološki u 16 celina prvog sprata Muzeja grada Beograda. 

Pored njenog likovnog stvaralaštva, izložba „Refleksije“ u izvanrednoj postavci, prikazuje paralelno, i sa jednakim fokusom, njenu delatnost kao filmske režiserke, kostimografkinje, modne dizajnerke, aktivistkinje.

Na izložbi je prikazano više od 300 najreprezentatvnijih eksponata iz opusa umetnice, u vlasništvu Fondacije MIRA BRTKA iz Beograda.

Pored serije slika u duhu poznog enformela, kojim započinje njeno slikarsko stvaralaštvo u Rimu, na izložbi su se našli i radovi kojima istražuje svetlost i boje iz perioda stvaralaštva u okviru grupe “Illumination”. Sledi ciklus “Belih slika”, odlikovan racionalističkom geometrijskom formom, novim tretmanom materije, prostora i svetla u slici. U rimskom okruženju, praktikovala je neke od specifičnih slikarskih koncepcija, u maniru op artističkog koncepta slike. U svom višemedijskom opusu, na autentičan način je koristila papir, tekstil i tradicionalnu tehniku veza, istražujući mesto susreta dvodimenzionalnih radova sa trodimenzionalnošću i slobodnom formom (kolaž, asamblaž, objekat).

Posebnu pažnju na izložbi privlače njene skulpture. Prikazani su svi Brtkini vajarski tematski ciklusi (“Akumulacije”, “Crvena skulptura”, “Linearna skulptura”, “Metamehanike”, “Spolja-iznutra”…), od skulptura malog formata, do onih monumentalnih.

“Izložba ‘Refleksije’ dešava se tačno pedeset godina posle Brtkinog prvog samostalnog nastupa u Muzeju Savremene umetnosti u Novom Sadu i Salonu Muzeja savremene umetnosti u Beogradu 1971. godine. Svestranost i neverovatna produktivnost Mire Brtke od tog doba, danas plasira izuzetan umetnički kapacitet konsekvetnih radova, izvanredno tipološki selektovanih i postavljenih na ovoj izložbi. Ističući njihovu važnost i u duhu novog vremena, izložba prezentira kompletan, raznovrstan i aktualan opus ove višedisciplinarne umetnice i kulturne aktivistkinje, izuzetno značajne za srpsku savremenu umetnost”, izjavio je prof. dr Ješa Denegri.

Izložba traje do 25. aprila 2021, a posetioci će biti u mogućnosti da je posete u skladu sa aktuelnim epidemiološkim merama.

Foto: Vladimir Miloradović

The post Izložba koja se ne propušta: „Refleksije“ u čast Mire Brtke appeared first on Kulturni kišobran.

U okviru izložbe su prikazani radovi studenata osnovnih, master i doktorskih studija u formi fotografija, video radova, instalacija, performansa, kao i uživo realizovanih koreografija.

Prisutne su pozdravili direktorka Muzeja grada Beograda Jelena Medaković i Dekan Instituta za umetničku igru Prof. dr Vladimir Tomašević član Engleske Akademije nauke i umetnosti (FRSA).

U inspirativnom prostoru Muzeja grada Beograda, kroz njegove hodnike, na njegovim zidovima i u njegovim prostorima promiču trenuci razmišljanja, osujećenosti, radosti, tuge, beznađa, nalaženja i lutanja, ushićenja – otelotvoreni kroz radove studenata Instituta za umetničku igru.

Foto: Nemanja Maraš

The post Otvorena izložba Embodiment/Otelotvorenje u Muzeju grada Beograda appeared first on Kulturni kišobran.