U izdavaštvu „Alma“ u Beogradu, izašla je na svetlost dana zbirka poezije jednog od najvećih beloruskih pesnika Janka Kupale (1882-1942) pod nazivom „Nasleđe“.

Kupala nije nepoznat u srpskoj kulturi, a njegovu poeziju su ranije prevodili Momčilo Đerković, Miodrag Sibinović, čak i pesnikinja Desanka Maksimović.

Kupalina poezija na srpskom jeziku se pojavljivala u desetak časopisa, „Antologiji beloruske poezije“ (1993, 2012), „Antologiji lirike Istočnih Slovena“ (2000), „Antologiji beloruske hrišćanske poezije“ (2018), a sada imamo čast da se potpunije upoznamo sa njegovom poezijom u ovoj zbirci, životnim okolnostima i sklopimo potpuniju sliku o ovoj interesantnoj ličnosti.

Za zbirku „Nasleđe“ izbor poezije potpisuje prof. dr Ivan Čarota iz Minska, u Srbiji dobro poznat kao najveći prijatelj srpske reči i kulture u Belorusiji. A čuvenje je sasvim opravdano, budući da je posvetio više od 45 godina života predstavljanju srpske kulture u svojoj otadžbini na pravi način, a kao rezultat tog rada prof. Čarota se može pohvaliti sa 146 knjiga i brošura, kao i 638 objavljenih naučnih članaka.

Osim izbora poezije u „Nasleđu“, profesor potpisuje i obiman pogovor, u kojem se osvrće na Kupalino nasleđe, lik i delo, greške u interpretaciji koje se javljaju u današnje vreme, kao i percepciju njegovog stvaralaštva u bivšoj Jugoslaviji i u Srbiji danas. Poeziju je prevela Dajana Lazarević.

Ko je Janko Kupala?

Rođen je u selu Vjazinka, u Vilenskoj guberniji Ruske imperije, 25. juna (7. jula) 1882. godine, a život je tragično okončao u Moskvi, 28. juna 1942. godine.

Janko Kupala je najpoznatiji pseudonim Ivana Dominikoviča Luceviča – beloruskog pesnika-klasika, dramaturga, publiciste, prevodioca i jednog od osnivača nove beloruske književnosti i književnog jezika. Prvu pesmu na beloruskom jeziku objavio je 1904. godine „Moja sudba“ (belor. „Maя dolя“).

Prvu zbirku pesama predstavio je čitaocima 1908. godine, pod nazivom „Frula“ (belor. „Žaleйka“), a drugu „Guslar“ („Guslяr“), 1910. godine. Najplodniji period stvaralaštva za Kupalu bio je od 1910. do 1913. godine, kada izlazi i treći zbornik njegove poezije „Putem života“ (belor. „Šlяham žыccя“). Četvrti izlazi 1922. godine, pod naslovom „Nasleđe“ (belor. „Spadčыna“). Poznat je i kao prevodilac, a prevodio je sa ruskog i poljskog na beloruski jezik, a poznato je i da je preveo međunarodnu proletersku himnu „Internacionala“ na beloruski.

Kupala je proglašen za Narodnog pesnika Belorusije (1925), a bio je i akademik Nacionalne akademije nauka Belorusije (1928) i Nacionalne akademije nauka Ukrajine (1929); laureat je Državne nagrade SSSR-a (1941) za zbirku pesama „Od srca“. Danas se dodeljuju nagrade sa njegovim imenom, štampaju zbirke njegove poezije, mnoge ulice nose njegovo ime. Jedan je od najpoznatijih i najvećih beloruskih pesnika.

Kako izgleda zbirka poezije „Nasleđe“?

Moramo, pre svega, da pohvalimo izdavačku kuću ALMA i urednika Đorđa Otaševića za ogroman uloženi trud u nastanku ove zbirke – za izbor korica, papira, celog fizičkog izgleda knjige, i taj veliki kvalitet i ide pod ruku sa rukopisom koji je od neprocenjive vrednosti za belorusko-srpske veze. Što se sadržaja tiče, zbirku otvara portret pesnika iz mlađih dana, kao i kratak osvrt na njegovu biografiju.

U zbirci se srpski čitaoci mogu upoznati sa čuvenih Kupalinim sonetima, kao i drugim pesmama, u kojima se može upoznati beloruska duša i sve što pripada njoj – nepregledna zelena polja, plavo nebo, sunarodnici zabrinuti, pogureni, ali pošteni i vredni; žar patriotizma i želja za odbranom slobode – svog ognjišta, ali i cele države.

Verujemo da srpski čitaoci neće biti razočarani sadržajem ove zbirke i da će Kupalina reč odzvanjati i u srpskim dušama, baš kao i u bratskim beloruskim.

Foto via Dajana Lazarević


Kako ti se svideo tekst?

Ne razumem Ne razumem
0
Ne razumem
Ne sviđa mi se Ne sviđa mi se
0
Ne sviđa mi se
Zanimljivo Zanimljivo
0
Zanimljivo
korisno korisno
1
korisno
okej okej
0
okej
divno divno
1
divno
Predivno Predivno
1
Predivno
Super Super
1
Super