Izložba „Primordijalni susret“ Milice Rakonjac u Parobrodu

Izložba „Primordijalni susret“ Milice Rakonjac otvara se u četvrtak, 21. maja, od 19 časova, u Parobrodu.

Zrela skulpturalna artikulacija, balansiran odnos između spoljašnjeg i skrivenog, onog što smo bili, što jesmo i čemu težimo – obeležja su poslednje serije skulptura i slika „Primordijalni susret“, beogradske umetnice Milice Rakonjac.

U izuzetnim delima (u idejnom, estetskom i vizuelnom smislu), nastalim u protekle dve godine – krije se nešto duboko ljudsko i ima vezu sa prošlim i budućim, a materijalizovano je u kompozicijama koje balansiraju između spontanosti i promišljenosti. One su različitih, a skladnih dimenzija i formi (srednjih i manjih formata) sazdanih od gline, stakla i epoksi smole… ispituju granice skulpture kao likovnog medija – od doživljaja koga izazivaju, do odnosa u prostoru.

Tretmanom materijala Milica vizuelizuje materiju koja je u stalnom postojanju, što ukazuje na njenu večitu znatiželju i kompleksnu iskrenost. Narativnom celinom naslovljenom „Primordijalni susret“ istražuje korelacije svetlo – tamnog i čvrsto – mekog, koje fino pratimo kroz nekoliko epizoda taktilnosti, ritmički razigranih – od konciznih, stamenih, mehirastih, korenastih…do jezgrovitih i oblih grupacija skulptura.

Na taj način, njenim univerzumom vladaju antinomije sinteza ili sučeljavanja pojavnog i apstraktnog, kao i hromatskih ukrštanja.

Milica odustaje od banalne deskripcije, briše sve što je suvišno koncentrišući se na delikatno sazvučje dva pojma, fenomena crnog i belog narativa. Vibrantno belih i zagonetno crnih obličja, sa zlatnim finesama koje ih sintetizuju ili sučeljavaju, u zavisnosti od percepcije posmatrača.

Čudesnost života i njegovog obnavljanja doživljavamo kroz zbijene oblike (crne poput ognjišta, najmoćnijeg arhetipskog simbola), koji su primordijalni – jer kriju neku iskonsku snagu, i kao da pamte svoju nekadašnju mekoću, a govore o tome da nismo uvek bili tako snažni, no ranjivi. Moćni, a krhki. Sa urezima kao podsetnicima postojanja.

Rizomasti su teksturalni i posebno interesantni, jer oblikom podsećaju na neka prastara bića zaustavljena u pokretu. Nose izrazitu sugestivnost jer vidimo i njihovu unutrašnjost.

Ritam u kome se smenjuju rustične i glatke površine sagledavamo u belim skulpturama mat glazura. Iako su kompaktne i povezuje ih stakleno jezgro… nose rafinirani dinamizam.

Neke od skulptura su zadržale formu kugle, u punom volumenu ili segmentarno. To je nastavak priče iz prethodne etape Miličinog opusa, sa fokusom na nukleusu.

Mada su slike (izražene pikturalnosti) ciklični saputnici skulpturalnog opusa, one imaju sopstvenu realnost u kojoj su zadržani znaci unutrašnjeg prosedea. On se temelji na organizaciji ritmova, širokih poteza, kontrasta i svedenog kolorita, tako da mogu da se prate i kao autonomna likovna dela. Njima vladaju pojačani efekti svetlo tamnog, sa akcentovanom narandžastom kao vezom sa vitalističkim u nama.

Harmoničnim bitisanjem tradicionalnog i modernog, izvornih sila u prirodi ali i u nama, kao i analogija koje nemaju vremenska značenja, Milica Rakonjac istražuje duboko egzistencijalne teme, spajajući prividnu krhkost i izuzetnu izdržljvost, otvorenost i iskrenost.

Maja Živanović, likovni kritičar